Maj to czas Pierwszej Komunii Świętej. Jesteśmy przyzwyczajeni do wypracowanego przez lata schematu: ksiądz coś tam nauczy, my trochę pomożemy, aby nie było wstydu, stroje – tutaj musimy się poddać „kościelnej modzie”, składki na kwiatki, dary ofiarne i na mszę są przyjmowane z zasadzie jako standard pozostaje nam ta najważniejsza część – przyjęcie gości. Owszem, uważam, że to przyjęcie jest ważne lecz musi być przygotowane tak, by dziecko odczuło swoje święto. Na szczęście raczej alkoholu się już nie podaje (jeżeli ktoś ma zamiar częstować to niech tego zaniecha) i to jest jakieś dobro  podkreślające wyjątkowość tej uroczystości. Goście zazwyczaj mają problem z prezentami – podpowiadam tani i trwały i pomysłowy, przypominający właśnie ten dzień. Zwróciłbym jednak uwagę na to co istotne a tak często o tym zapominamy: przykład rodziców. Dziecko przygotowując się do tej uroczystości spotyka się z wymogami moralnymi próbując rozpoznać je w swoim otoczeniu, którym dla niego są rodzice, rodzina, szkoła. Jeżeli w tym otoczeniu zło jest akceptowalne, to już na samym początku formacji moralnej następuje u dziecka rozdarcie w delikatnej sferze sumienia. Kłamiąca matka, rzucający wulgaryzmami ojciec, agresywne rodzeństwo są złymi przykładami dla dziecka ubranego w białą szatę. Zastanówmy się właśnie nad tą rzeczywistością, której poświęcamy tak mało czasu. Jak mało uwagi zwracamy na własny przykład?  Często nawet nie silimy się na jakąkolwiek przyzwoitość wobec dziecka, uważając że musi sobie jakoś samo z tym problemem radzić. Jest to poważny błąd wychowawczy a kontekście religijnym jest to po prostu grzech zgorszenia! Pierwsza Komunia to uroczystość religijna i musimy o tym pamiętać. Komunia rodziców jest dla dziecka pierwszym sprawdzianem prawdziwości tego wydarzenia. Owszem zdarzają się sytuacje gdy rodzice nie mogą tego uczynić, wtedy należy odpowiednio do mentalności dziecka i jego wrażliwości wyjaśnić przyczynę. Jeżeli dziecko okłamiemy, wtedy wcześniej czy później pozna prawdziwą przyczynę i będzie to dla niego bardzo negatywnym przeżyciem a także podważeniem budowanego systemu wartości. Pierwsza Komunia to nie impreza rodzinno-towarzyska, lecz spotkanie z Chrystusem, o którym wy drodzy rodzice macie dać świadectwo!

Tytuł w jednym z dzienników „Szkoła wymuszeń i rozbojów” zatrzymał mnie przy tekście opisującym wiele dziecięcych dramatów przeżywanych właśnie w szkole. Sytuacja wydaje się być kuriozalna, gdyż właśnie szkoła winna być bezpiecznym miejscem dla dziecka. Tymczasem rozwydrzenie uczniów przybiera bardzo niepokojące rozmiary i powstaje pytanie co jest tego przyczyną? I jak zwykle przyczyn może być wiele a ja skłaniam się do takiego oto wniosku: szkoła musi mieć prawo dyscyplinowania ucznia metodami skutecznymi łącznie z użyciem siły. Skończmy z powtarzaniem bzdurnych haseł o przyjaznej szkole i zamieńmy je na hasło normalna, dobra szkoła. Dziennik przytacza wypowiedź przedstawicielki MEN w związku z pytaniem o walkę ze szkolną przestępczością. Oto cytat: „podejmowane w ramach programu (Bezpieczna i przyjazna szkoła) inicjatywy mają służyć budowaniu w szkole pozytywnego klimatu społecznego w oparciu o prawidłowe relacje interpersonalne” a dalej mówi o doskonaleniu umiejętności wychowawczych rodziców, dyrekcji, nauczycieli, pogłębianie kompetencji społecznych i emocjonalnych uczniów. Co z tego wynika? Podobnie jak dziennikarz odpowiadam: nie wiadomo. Polska szkoła ma dość kombinacji programowych i wychowawczych. Nadszedł chyba czas na powrót do skutecznych i bardzo dobrych metod, wypracowanych przez pokolenia pedagogów. Nich ci wszyscy „głowiący”  się nad programami, na które są ogromne pieniądze, przestaną eksperymentować i mówić nauczycielom: skoro pani sobie nie radzi to można zmienić pracę. Finlandia jakoś sobie radzi z problemem przestępczości w szkole. Tam nauczyciel ma prawo użyć siły wobec ucznia, gdy ten nie chce wykonać jego polecenia, przewidziane są też kary dla dziecka, które utrudnia naukę innym lub łamie zasady ustanowione przez szkoły. Ja polecam jeszcze jeden sposób: Modlitwa przed lekcjami w kościele. To wycisza i pomaga dziecku. Apeluję do rodziców – podwieźcie swoje pociechy pod kościół i zalećcie im krótka modlitwę przed Najświętszym Sakramentem wraz z postanowieniami. Zapewniam dobry skutek.