Nie można uczciwie świadczyć o czymś, co się zna tylko ze słyszenia. Świadek jest wiarygodny wyłącznie wtedy, gdy mówi o rzeczach, które widział bądź słyszał - innymi słowy, kiedy mówi o tym co sam przeżył. Ja mogę świadczyć, że Chrystus zmartwychwstał  i żyje tylko wtedy, jeżeli On zmartwychwstał także we mnie i żyje wewnątrz mnie, kiedy doświadczam Jego obecności oraz Jego pocieszenia, kiedy dodaje mi sil do otwarcia się na drugich, do przebaczania, do bycia radosnym.

Zmartwychwstanie Chrystusa będzie trwało w historii, dopóki będzie istniał choćby jeden członek Jego ciała, który będzie musiał dopełnić w sobie tego co brakuje Jego zmartwychwstaniu. W każdym z nas Chrystus oczekuje by zmartwychwstać, w każdym ochrzczonym pogrzebana jest cząstka Chrystusa oczekująca na swój poranek wielkanocny.

W Ewangeliach nie wszyscy widzą Zmartwychwstałego, jedynie ci, którym On sam pozwala się rozpoznać. Trzeba prosić Pana by podczas tych świąt wielkanocnych nasze oczy otworzyły się i napełniły na nowo światłem zmartwychwstania, abyśmy dzięki temu mogli rozpoznać Pana przy łamaniu chleba oraz świadczyć również wobec naszych braci, że Pan rzeczywiście zmartwychwstał.